Мае продкі — гэта пінская шляхта дый гомельскія землепашцы.

Калі я была маленькая, было прынята казаць:

Менавіта так гучыць тэма аднаго з сачыненняў, якую я прапаную сваім студэнтам у якасці задання на дом.

Белы конь, які падкідае стромкія ногі на крывава-чырвоным полі…

«На поўнач ад алізонаў жывуць скіфы-земляробцы…»

Так здарылася: чамусьці для беларуса пытанні незалежнасці і волі заўсёды былі звязаныя з пытаннямі мовы.

Акрамя сваёй каханай рускай літаратуры і стылістыкі я выкладаю яшчэ і беларускую мову.

Шырокі і прыгожы Віленскі Шлях.

Маленькая весачка ля Смаргоні.

Нашая зямля — яна ж не маўклівая.

Есць такая думка: мы, беларусы, толькi на чужыне чаго-небудзь вартыя.

Колькi раз даводзiлася чуць: эх, спытаў бы ў бабкi, да не паспеў.

Здаецца, немагчыма знайсцi iншы такi маўклiвы i таемны народ, як мы з вамi, беларусы.

Так, якi ж сурʹёзны праект без апавядання пра славутых землякоў?

Добры дзень, шаноўнае спадарства!