Полная версия сайта Мобильная версия сайта
Виктория Ляхнович аватар

Полтора года я думаю и разговариваю на двух языках – белорусском и русском. На русском – потому что 27-летняя привычка, на белорусском – потому что родной. С незнакомыми, как правило, на русском, с друзьями и теми, кто тоже на мове – на белорусском. По работе пишу на русском, для души – на белорусском. Такую вот двойную жизнь я веду сама с собой…

А сегодня наткнулась на небольшой набросок, написанный мной не так давно. Вот решила поделиться как раз в День вышиванки.

"Прывітанне! Так, гэта я. Ды не, я зараз не дома...".
Я ўсё часцей не дома. Усё часцей я недзе на той мяжы, што паміж сваімі і іншамоўнымі гарадамі, усё часцей недзе там, дзе заўсёды халодныя электрычкі і незнаёмыя імёны. А я ўсё радзей бываю дома.Мабыць, як і раней роўна ў восемь загараюцца вокны нашай старэнькай кухні жоўтым светам, як і раней бліжэй да восені кватэра напаўняецца цёплым водарам яблычнага пірага і старэючай лістоты. Тут усё знаёма, тут заўсёды знайдзецца месца і для мяне. Нават, калі я рэдка сюды прыходжу. Яшчэ школьныя запісы, фотаздымкі з возера гадоў дзесяць таму, кніга, набытая за першыя грошы. Багацце. Золата, якое не ўкрадзе ні адзін старонні.

Усё часцей мой дом не дома. Усё часцей яго прыходзіцца даставаць з сэрца, пералістываць у памяці, мітусліва ўспамінаючы кожную дэталь і зноў сыходзіць, зачыняючы дзверы на два замка. Але толькі там, у сваіх успамінах. Бо я ўсё радзей бываю дома.

Заўтра ўсё як і сёння, сёння ўсё як і ўчора: заблытаныя маршруты, празрыстыя шкляныя дамы без грама душы, незнаёмае пустое неба, а мне зноў трэба ехаць. Мне зноў трэба ехаць дадому. Каб памяць не сцерла родныя колеры і вобразы.

Каб пакласці на паліцу яшчэ адну прачытаную ў дарозе кнігу. Каб яшчэ раз забраць з сабой бясконцы водар блізкай восені і туманнага сонца.

Комментарии

Всего комментариев (6) Последнее сообщение
Dinka аватар

а мне английский родной, вот прям чувствую- родной по духу. Я правда на нем пока никак не разговариваю, все по привычке на русском, но роднее не бывает. 

Виктория Ляхнович аватар

Каждому своё:)

Анна Северинец аватар

Хацела запытацца, а дзе ж тая блізкая восень - а потым заўважыла, што тэкст не сёняшні:))) 

Лірычныя тэксты на мове атрымліваюцца вельмі шчымлівымі:))) 

garpun аватар

Larysa аватар

Прыгожа! Дзякуй! размаўляю на беларускай мове толькі з добрымі сябрамі і ў добрым настроі. Не магу сварыцца на мове Happy  Размаўляю просто для душы Happy

Виктория Ляхнович аватар

Дзякуй!) а сварыцца на мове і ў мяне чамусьці не атрымліваецца... а можа і не трэба гэтага рабіць па-беларуску?!

#
Система Orphus