Полная версия сайта Мобильная версия сайта

На шляху да мары...

Dziunaya аватар

Добры вечар у хату! 

Пісала я неяк пра сваю мару ( http://www.velvet.by/blog/divnaya/2011-11-12/est-u-menya-mechta ) і абяцала расказаць Вельвету пра свае поспехі. Ну, пакуль што яны вельмі сціплыя - некалькі пасведчанняў аб нараджэнні і смерці ды бабуліны ўспаміны. Аднак, улічваючы адсутнасць крыніц інфармацыі, гэта ўжо добра. Так, я даведалася нядаўна аб цяжкай сірочай долі маёй прабабулі, пра майго прадзеда, які не ажаніўся з прабабуляй, бо бацькі не далі дазвол (яна была бедная). Даведалася, што прапрадзеда майго звалі Рыгор Антонавіч, было ў яго 4 жонкі (пра гэта я пісала ўжо). З першай жонкай ён ажаніўся, але дрэнна ёй было пры ім, плакала, дадому прасілася. Урэшце Рыгор узяў і адвёз яе назад да бацькоў. Ад наступнай жонкі ў яго было 5 дачок, але яна ў хуткасці памерла. Трэцяя жонка - мая прапрабабуля. Звалі яе, як я сёння даведалася,  Ганна Іванаўна. І памерла яна ў 38 год, пакінуўшы маю трохгадовую прабабулю Ганну і яе малодшую сястрычку, якая таксама хутка памерла. З наступнай жонкай Рыгора не абвянчалі, хоць ездзіў ён ажно пад Вільню - нідзе не далі дазволу на чацвёрты шлюб. Так і жыў з ёй, прыждаўшы ад яе адзінага сына Алега. Але неўзабаве памёр прапрадзед, а мачаха выгнала маю сямігадовую прабабулю з хаты... Так і жыла яна з маленства па хатах старэйшых сясцёр, няньчачы іхніх немаўлятак. Ад таго і жыццё такое цяжкае ў яе было, што ні мамчынай пяшчоты не зведала, ні жаночай мудрасці ніхто не навучыў... І не было ў яе ні пасагу, ні хаты, таму і замуж так і не выйшла. Працавала, працавала ўсё жыццё. Казалі, што як яна спявала - на ўсю вёску чуваць было. Але калі зацяжарыла, перастала спяваць. Аднак добрых адносінаў да людзей не змяніла. 

Зараз гэта неяк дзіўна ўсё для мяне гучыць. Жаніцца - толькі з дазволу бацькоў, і толькі з кім яны скажуць. Жыць усё жыццё, не наракаючы на долю. Гадаваць дзяцей, працаваць, нават калі жыць няма моцы. Але такое было жыццё...

fb 0
tw
vk 0
ok 0

Комментарии

Всего комментариев (31) Последнее сообщение
Dasa аватар

Dziunaya аватар

І ў мяне такая ж рэакцыя... 

Dziunaya аватар

Пішу зараз працу для конкурса на гэтую тэму. Магчыма, калі конкурс пройдзе, апублікую тут, бо раней нельга. Там больш падрабязнасцей і больш прапушчана праз мяне. 

Сalumniado аватар

Да... Так было... Сколько поломанных судеб было из-за так называемой "воли" родителей... 

А Ваша прабабушка сильной была, раз, пройдя через такие испытания, вырастила свою дочь (вашу бабушку) и не потеряла доброго отношения к людям...  

А вообще, очень печальная и трогательная история... 

Dziunaya аватар

Так... ведаеце, раней я думала, што гэтае цярпенне - ад цемнаты і немагчымасці паўплываць на лёс. Зараз я пачынаю разумець, што гэта - вялікая моц.

Дарэчы, Вы кажаце пра зламаныя лёсы. Аднак, разводаў тады не было, дзяцей шмат нараджалі. Пакуль прапрадзед мой быў жывы, усіх пяцярых дачок старэйшых замуж пааддаваў, і ва ўсіх амаль па некалькі дзяцей. Атрымліваецца, для працягу рода і ўмацавання сям'і гэта было добра. 

Сalumniado аватар

Разводов не было, потому что не только не приято было разводиться, а даже позорно. Но были ли люди при этом счастливы?

Dziunaya аватар

Думаю, што не. Але цярпець "таму што трэба"... Напэўна, у мяне іншая свядомасць, чым у маіх продкаў... А можа, у іх было нейкае сваё разуменне шчасця? Тыя ж дзеці...  Бабуля расказвала, што жылі бедна. Але ж дзеля чагосьці жылі! Дзеля чаго?

Veronchik аватар

цикавы пост )) у мяне зъявилася думка пра свой радавод написать, некали сямейнае дрэва склала, але, на жаль, нешмат ведаю пра уласнае жыццё маих пра-прадедау...

Dziunaya аватар

А ў архівы звярталіся? 

Я таксама мала што ведаю. Але пакрысе рухаюся...

Veronchik аватар

Не, да архивау не дайшла - можа кали-небудь и звярнуся:) пакуль да сёмага калена ёсть скупыя звестки)  але можна яшчя глыбей у царкоуных архивах пакапацца

Dziunaya аватар

Ого! Да сёмага! Я з архіўнымі звесткамі ледзьве да пятага падбіраюся. У вядомага пісьменніка Уладзіміра Арлова ёсць твор "Мой радавод да сёмага калена". Там ён кажа, не помню дакладна, але кшталту таго, што ў нейкага племені мужчына толькі тады можа звацца мужчынам, калі ведае свой радавод хаця б да сёмага калена. Хоць Вы не мужчына, але праграму-мінімум ужо здзейснілі.

Veronchik аватар

Юлия Беккер аватар

Samt аватар

Как здорово узнавать историю своего рода, пусть даже и некоторые моменты ее- печальны

Dziunaya аватар

Сапраўды. Быццам нейкую падтрымку ад іх, продкаў, адчуваеш... бачыш у іх гісторыі сябе...

Anny аватар

Да, женщинам сейчас проще живется. Все же не зря феминистки боролись.

Dziunaya аватар

Хто яго ведае... Можа, і не ўсё так добра зараз з-за гэтых феміністак. Усё-такі штосьці мы страцілі... ну, гэта толькі маё меркаванне 

Anny аватар

Мы получили главное, Диана. Возможность самим определять свою судьбу.

Dziunaya аватар

Але з-за гэтага цяпер столькі цяжкасцей і сумневаў... 

Dziunaya аватар

Дзякуй, Мадэратар.

profile closed аватар

                   Отредактировано. Администратор.

Сами писали, я только транслирую Ваши слова. Вот одни из них:

http://www.velvet.by/blog/divnaya/2011-07-15/moya-nevydumannaya-istoriya...

В моем роду в ближайших ветвях такого не было, про другие не буду говорить, так как не знаю.

Dziunaya аватар

Мяне зусім не цікавіць, што там было ў вашым родзе. і няма чаго крычаць ва ўсіх каментах які вы добры. вы мяне абразілі.

profile closed аватар

Я не добрый.

Отредактировано. Администратор.

надо быть готовым, что кто-то прокомментирует это.

profile closed аватар

Правда глаза режет. Зачем просить, чтобы чистили комментарии? Зачем обманывать себя? Я ведь всего-то пересказываю Ваши слова.

Dziunaya аватар

... а ведаеце... дзякуючы вам я зразумела адну важную рэч. хоць вы і абразілі маю сям'ю, але мне, у сутнасці, да лямпачкі, што вы там сабе думаеце. але я зразумела, якая я, насамрэч, шчаслівая. таму што мае бацькі мяне любяць. а вас, відаць, моцна недалюбілі. дзякуй вам, няшчасны маленькі хлопчык.

Анна Северинец аватар

Я ведаю свой радавод толькі да калена дзесці пятага. Затое нават там - і ведзьмакі, і жанчыны-забойцы, і дзеці-анелы, і героі, і навукоўцы, ш нават святары, шмат каго.... Напэўна, толькі слабакоў - няма:))))

У мяне нават ёсць такая кніжка, ў якой сабраныя ўсе сямейныя лягенды і байкі - напісала, надруквала проста на прынтары, дадала фотаздымкаў, якія пазнаходзіла у бабуль, потым у "Карандашы" адзела у вокладку - у кожнага з нашай сям'і есць такі экзэмпляр. Файна выглядае, і дзеці вельмі яе любяць чытаць.

Дарэчы, пакуль я не вырашыла пісаць яе па-беларуску, яна у мяне не атрымоўвалася. Падступалася разоў мо пяць - і не выходзіла. А па-беларуску напісалася, як выдахнулася:))))

Dziunaya аватар

Як добра Вы прыдумалі! Трэба пераняць у Вас ідэю! Вось толькі матэрыял дазбіраю.

А "Карандаш" - гэта што?

Анна Северинец аватар

Я для таго і напісала, каб перанялі:))))  Карандаш - гэта сетка салонаў паліграфічных паслуг, у "Сталіцы", напрыклад, іх валам:))))

Dziunaya аватар

Дзякуй, буду ведаць.

zoloto аватар

Якая Вы малайчынка!  Жадаю поспеху i плённай працы!  

Dziunaya аватар

Дзякуй! 

#
Система Orphus