Полная версия сайта Мобильная версия сайта

Чытаем сваё. Караткевіч. Як гэта было

Анна Северинец аватар

А потым мы з Таняй Таці і Інай Джойфул сядзелі ў кавярні і трашчалі-трашчалі пра дзяцей, пра жыццё і пра сабак - я не хадзіла ў кавярні гады мо са тры, бо няма ў мяне на іх часу, а тут і час з'явіўся,  і браўні з чызкейкам быў выдатны, і дзяўчаты - свае, родныя, з якімі не першы год насамрэч дзелішся думкамі і эмоцыямі. 

А пачыналася ўсё таксама прыгожа: я бегла па вуліцы Карла Маркса ў музей, і ззяла веснавое сонца. І гэта было вельмі падобна на тое, як калісьці ў дзевятым класе я прачытала "Каласы пад сярпом тваім": пасярод сумнага і нецікавага белліту раптам ударыў залаты прамень. Караткевічавы "Каласы" і па сёння для мяне - незвычайная кніжка: такія жывыя, сапраўдныя героі, такія прыгожыя, юнацкія пачуцці, такое натхнёнае, насычанае жыццё. Такія кніжкі, клаі прачытаць іх у свой час, прагназуюць лёс. 

ya.jpg

Можа, канешне, я залішне эмацыянальная, але ж на кожнай нашай сустрэчы ў Літаратурны Музей Петруся Броўкі я вельмі выразна адчуваю адмысловую энергетыку. Яна ідзе ад слухачоў, хвалюецца ў пакоі, перашкаджае ці дапамагае мне весці гутарку, яна струменіць ад гасцей, плыве ў вокны... Памятаю невыносна цяжкую, неўтаймаваную энергетыку сустрэчы па Дубоўку, калі ў нас страшэнна глючылі ўсе ноўты і ўсе маніторы, а я ніяк не магла справіцца з аўдыторыяй і наогул з прасторай, памятаю дзіўную, сонечную энергетыку сустрэчы па Бабарэку, памятаю напружаную, дынамічную, але ж вельмі канструктыўную атмасферу Быкава і натхнёную, узнёслую, але ж і самотную - Багдановіча, крэатыўную, ажно пералівалася цераз край - Купалаўскую, і феерычную - калі прэмія Гедройца чытала ў нас любімыя вершы. А ўчора было так утульна і спакойна, як у бацькоўскім доме - ані табе рамантычных хваляванняў, ані гераічных памкненняў, вось проста як сядзіш дома, у таты нешта апетытнае шкварчыць на патэльні, мама пабегла ў комнату і зараз прынясе новыя кніжкі, якімі яна захапляецца, хутка прыйдзе сястрычка з пляменнічкамі і мы будзем, не баючыся цэлюліту, да вечара таптаць маміны піражкі:) Чамусьці менавіта такім быў учора Караткевіч:)

Дзяніс Марціновіч, якога мы запрасілі ў якасці эксперта, напісаў і выдаў цудоўную кніжку - "Жанчыны ў эыцці Ўладзіміра Караткевіча". Ніякіх высакалобых разважанняў, ніякага белліту, прыгожы і светлы аповед пра звычайнае чалавечае: і каханне, і здрады, і неспадзяванкі, і няўдалыя жарты, і трагедыі, і камедыі. Гэта ён нам і распавядаў - звычайна і проста, без аніякага пафасу. 

А мы слухалі і проста радаваліся -нават незразумела, чаму. Ці то сонцу, ці то Караткевічу, ці то таму, што усе мы адзін аднаму нейкія родныя, бо чытаем нарэшце адно і тое ж. 

denis_panorama.jpg

deti_vsyakie.jpg

lyudi_panorama.jpg

marcinovich.jpg

mizon.jpg

yulya_lyaskova.jpg

Фота - Таццяна Ткачова, куратарка нашага праекту ад музея Броўкі. 

Комментарии

Всего комментариев (5) Последнее сообщение
- аватар

Под впечатлением встречи вчера на одном дыхании прочла "Паром на бурнай рацэ" Happy

Анна Северинец аватар

А я - "Жанчын у жыцці Караткевіча":))) 

Тати аватар

Я так рада, что пришла))))))

Душевная встреча)))) Что хорошего в этих встречах - смотришь на жизнь сразу с какой-то совсем другой стороны. уходишь от обыденности. Открываешь для себя что-то новое.

Зацепила фраза про то, что мы знаем, но рассказать боимся. Про то, как автор вырисовывает своего героя. Представляет его тем, кем бы хотел быть сам. Обязательно прочитаю про Женщин в жизни Короткевича.

 

И так здорово посидели в кафе))))) Девочки, Вам - 

Просто отдушина))))

Joyful аватар

Нашла время сказать "спасибо"))) Очень душевно все прошло. Успехов и интересных собеседников, Аня.

Тати аватар

Не знаю, где поделиться, напишу в этом посте, раз уж в интервью Короткевич упоминается.

Мнение гос. чиновника:

Георгий Марчук, секретарь Союза писателей Беларуси: «Адам Мицкевич не наш»
Читать полностью:  http://news.tut.by/society/487851.html

"Что касается классиков, то нужно тоже пересматривать программу. Владимир Короткевич попадается в разных классах 16 раз за всю школу. Может, это и перебор. Его больше, чем Купалы и Коласа вместе взятых. И здесь нужно просто выбрать лучшее. Возьмем «Леаніды» или «Каласы пад сярпом тваім». Дети не осилят этот большой тягомотный роман. Оставьте «Дзікае паляванне караля Стаха» и хватит."

А дальше то, о чем Вы тоже писали:

"Светлана Алексиевич сегодня на слуху. Но она русскоязычная писательница, мы не можем ее возвращать в программу по белорусской литературе. Она же вообще говорила как-то, что не признает «мову». И Адам Мицкевич тоже не наш. Ну и что, что родился на Брестчине. Он же национальный польский поэт."

Поэтому, дождемся добра, пока такие "знатоки" литературы литературой управляют...

#
Система Orphus